Annemie Charlier


Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/SingleArticle.php on line 95

Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/Item.php on line 68

Beste Vlaamse vrienden,

11 juli is een feestdag. En bij feesten past een feestrede. Vandaag ben ik de spreker van dienst. Als voorzitter van de deelculturele raad van Belsele heet ik jullie hartelijk welkom op ons 12de guldensporenontbijt.

Tot vorig jaar had dit plaats op De Kouter, maar wegens omstandigheden (niet vrij zijn van de cultuurzaal) zijn we dit jaar uitgeweken naar ‘De Klavers’. En gelukkig maar, want er zijn niet minder dan 104 eters ingeschreven. Die zouden we niet kunnen plaatsen in ‘de kouter’.

11 juli en onze Vlaamse feestdag is een moment om de balans op te maken.

Vorig jaar op 11 juli waren we terecht gekomen in een ‘uitzichtloze situatie’. Het leek onmogelijk een federale regering te vormen. De onderhandelingen stokten, vooral rond de staatshervorming. Vorige staatshervormingen en regeringsonderhandelingen werden immers afgekocht met centen, veel Vlaamse centen. En die waren nu niet beschikbaar. De nieuwe regering zou moeten besparen, niet 17 miljard maar 22 miljard euro tegen 2015. En dat zou iedereen pijn doen, Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Over waar het geld vandaan moest komen, raakten de onderhandelaars het maar niet eens. Op 11 juli 2011 waren nog drie mogelijkheden: ofwel kregen we een nieuwe regering, ofwel zette Leterme zijn regering voort, ofwel zouden we naar nieuwe verkiezingen gaan in het najaar.

Het werd de eerste optie. We kregen een nieuwe regering en wat voor een. Met extra belastingen voor de werkende Vlaming. Een voor Vlaanderen schadelijke splitsing van BHV, een extraatje van 600 miljoen voor Brussel, een begrotingsakkoord dat geen oplossingen biedt voor de economisch moeilijke tijden, voor de bankencrisis, voor asiel en migratie, … Geen structurele maatregelen om problemen zoals brugpensioen en pensioenleeftijd aan te pakken. Een Copernicaanse omwenteling leek nochtans binnen bereik, want iedereen had het signaal begrepen – althans voor de camera’s. Maar de sprong voorwaarts bleef uit. Met de hulp van Vlaamse lakeien haalde de keizer van Bergen naar aloude Belgische traditie de Franstalige buit binnen. Dankzij de onzuivere splitsing van B-H-V weten de Franstaligen zich verzekerd van verdere rechten op Vlaams grondgebied. Brussel krijgt massa’s geld, de Vlamingen minder inspraak…

De bevoegdheidsoverdracht is minimaal, de transfers vanuit Vlaanderen blijven bewaard. Tegen alle democratische principes in gaan de federale en regionale verkiezingen samenvallen, bedoeld om Vlaanderen onder extra Belgische curatele te stellen. Het begrotingsakkoord is bijzonder nefast omdat het voor twee derden gebaseerd is op extra belastingen en voor slechts één derde op reële besparingen. Daarmee is dit net het omgekeerde van wat Europa vraagt. De zware lasten voor de bedrijven hangen als een zwaard van Damocles boven de Vlaamse economie en dreigen de economische crisis nog te verergeren, met jobverlies als gevolg. De broodnodige structurele hervormingen zijn onvoldoende en worden doorgeschoven naar de volgende regering. Bovenop kregen we een obesitasregering met 7 Franstalige ministers en 7 Vlaamse ministers én een premier die nauwelijks Nederlands spreekt. Een regering met een Vlaamse minderheid die vooral nieuwe belastingen invoert die in grote meerderheid door de Vlamingen betaald worden.

In het tiende Gravensteenmanifest wordt niet enkel de laatste staatshervorming geanalyseerd, maar ook het hele Belgische systeem. De dissectie is genadeloos. “Wij willen laten zien dat de middelen die worden gehanteerd om het Belgische huis overeind te houden, ondemocratische en antifederale middelen zijn die de gelijkwaardigheid tegenwerken. Wij laten zien dat de Belgische regelgeving met haar vergrendelen van de Vlaamse meerderheid,  in Europees verband niet meer normaal te noemen is. Wij willen de lezer confronteren met de abnormaliteit van België”.

De splitsing van BHV zal deze maand een feit zijn. Het akkoord wordt deze week gestemd in het federale parlement nog voor het zomerreces. In een open brief van 10 bladzijden ontleedt Willy De Waele, ere-burgemeester van Lennik, deze splitsing. Naast de drie bestaande vetorechten verwerven de Franstaligen niet minder dan acht bijkomende vetorechten door grondwetswijzigingen en bijzondere wetten.

Maar ondertussen gaat het goed met het land. Begin juni liet Elio Di Rupo verstaan dat de economische groei, gelet op het uitstekende regeringswerk, wel eens tot 0,6 procent zou kunnen oplopen. Wie het rapport van de Nationale Bank wat grondiger leest, die komt meteen met beide voeten op de grond. Want de toekomst ziet er helemaal niet rooskleurig uit. Bouw- en andere sectoren kampen met zo goed als lege orderboekjes. En die groei van 0,6 procent blijkt het gevolg van de vrij goede cijfers van het eerste kwartaal – cijfers die daarna pijlsnel naar beneden doken – en van, jawel, de indexaanpassing. En dat woord werkt als een rode lap op een stier. De aanbevelingen van Europa met belastingverlaging, met vermindering van loonkosten en met indexaanpassing botsen bij de PS altijd opnieuw op NEEN, NOOIT, er valt niet over te spreken. Ook deze week nog, bij monde van Paul Magnette.

De Eurocrisis en de financiële problemen van landen als Griekenland, Spanje, Portugal en Italië doen er ook nog een schep bovenop.  We hebben geld geleend aan deze landen via het Europees noodfonds, de interesten op deze leningen moeten binnenkort worden afbetaald en onze overheidsschuld moet dalen naar 60% van het bbp. Nog een geluk dat België alsnog vrij goedkoop kan lenen. Maar dat danken we dan weer uitsluitend, zo leren marktroutiniers, aan drie factoren: de indrukwekkende spaarreserves van de Belgen, onze nauwe economische band met buurland Duitsland en de wereldpositie van de grote Vlaamse havens. En precies de Antwerpse haven lijkt nu wat te gaan sputteren. Zo werd Antwerpen voorbij gestoken als containerhaven door het Duitse Hamburg.

Dit brengt mij naar Vlaanderen. Want wat we zelf doen, doen we dit altijd beter? Ook de Vlaamse regering heeft het moeilijk. Sinds haar aantreden kampt ook de Vlaamse overheid met geldtekort en moet op de uitgaven bezuinigingen. Het minste wat je kan zeggen is dat Vlaanderen een begroting in evenwicht heeft. De enige van de verschillende regeringen in België. In enkele grote dossiers werden beslissingen genomen, Ik denk aan de Oosterweelverbinding, U-place, subsidieronde voor cultuur, …

Dat laatste heeft in ons eigen Belsele heel wat stof doen opwaaien, omdat ons kunstencentrum ’t Ey’ uit de boot dreigde te vallen. Gelukkig heeft de minister haar administratie niet gevolgd en heeft zij bij de uiteindelijke beslissing ’t Ey voor minstens 4 jaar ‘gered’. Wij hadden niets anders gehoopt. Maar dat goedwerkende culturele organisaties steeds weer opnieuw afhangen van de goodwill van commissieleden, controleurs en de minister zelf, vind ik moeilijker te verteren. Dat de Vlaamse overheid controleert wat met haar geld gebeurt, dat dit geld op de meest functionele manier moet ingezet worden, dat is allemaal waar. Maar … kunst en dus ook de organisaties moeten kunnen rekenen op een duidelijke visie van het beleid en op een constante in dit beleid. De discussie over dit systeem moet nu aangegaan worden, wat nu gebeurde is niet voor herhaling vatbaar. 

Een aantal andere dossiers komen er nog aan. Ik denk dan aan de hervorming van het secundair onderwijs, waar deze week heel wat om te doen geweest is. Iedereen voelt zich betrokken bij onderwijs. We hebben er immers allemaal van ‘genoten’. We hebben juist goede of slechte herinneringen aan onze schooltijd. Of onze kinderen zitten op de schoolbanken.  In De Tijd haakt hoofdredacteur Isabel Albers in op het debat over de hervorming van het secundair onderwijs. Albers loopt helemaal niet warm voor de plannen van onderwijsminister Smet (sp.a): "Helaas maken zijn voorstellen zoals ze nu voorliggen, meer kapot dan ze goed zullen doen." Albers vreest de 'duffe middelmaat' en vraagt dat bij het uitzetten van nieuwe plannen het kind niet met het badwater wordt weggegooid. De Vlaamse beweging stelt zich dan weer vragen over de verengelsing van het Hoger Onderwijs en luidt de alarmbel.

En dan is 2012 ook het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen. In oktober gaan we naar de stembus om een nieuw gemeentebestuur te kiezen. De gemeenteraadsverkiezingen beroeren iedereen, want deze staan heel dicht bij de mensen. Het gaat over hun straat, hun wijk, hun voetbalveld of speeltuintje. Het gaat over hun mobiliteit, hun veiligheid. De spanningen lopen nu al aardig op omdat de uitslag weleens heel anders zou kunnen zijn dan in het verleden. De traditionele partijen vrezen hun sterke positie te verliezen aan een nieuwe speler, de N-VA. Deze partij vindt stilaan overal voet aan de grond en is in alle gesprekken, debatten, op radio, tv, geschreven pers aanwezig. Bron van kritiek of juist waardering.

Maar vandaag starten we in Sint-Niklaas de 11daagse rond 11 juli. Belsele bijt zoals steeds de spits af. De trein is vertrokken voor 11 dagen feesten en nadenken over waar we met ons Vlaanderen naar toe moeten. We doen dat met een ontbijt, een volksfeest, een zangavond, een academische zitting een eucharistieviering. Maar vooral we doen met een feestelijk gevoel, want we zien er dat Vlaanderen zo geren. En we wensen het niets dan goeds.

Ik dank u.