Annemie Charlier


Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/SingleArticle.php on line 95

Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/Item.php on line 68

8-12-2008

Sinterklaas is weer naar Spanje vertrokken. De Kerstman verschijnt in het straatbeeld. Kerstlichtjes worden aan huizen opgehangen en in de winkels klinkt kerstmuziek. ’t Schijnt dat dit niet voor iedereen even aangenaam in de oren klinkt, maar voor mij hoort het er zeker bij. Kerstmis is hét familiefeest bij uitstek. Het is het feest waar de vrede en de verbroedering met alle mensen centraal staat. Het is het feest voor alle mensen van goede wil. En enige goede wil om van de wereld iets moois te maken, is zeker nodig.


2008 was een bewogen jaar. De regeringscrisis sleepte aan en in september sloeg de financiële crisis hard toe. De bevolking verwachtte van de regering een correcte aanpak voor deze problemen. Niet dat er veel aan kon gedaan worden. De crisis in de banksector oversteeg immers de nationale problematiek en liet zich voelen op wereldniveau. Maar toch, enige vastberadenheid en juist inzicht was nodig. Een parlementaire commissie moet nu uitmaken of de regering op de juiste manier gereageerd heeft op deze problemen. Op de financiële crisis volgt een economische recessie. Werkonzekerheid en berichten van sluitingen en afdankingen in verscheidene sectoren zijn het gevolg. Vooral de automobielsector en in haar kielzog alle aanverwante bedrijven krijgen zware klappen. Vele werknemers zijn tijdelijk werkloos en sommige bedrijven sluiten voorgoed de deuren. En dat in de dagen voor Kerstmis en Nieuwjaar.

De regering Leterme staat voor enorme uitdagingen en toch komt ze niet van de grond: de tegenstellingen tussen de regeringspartijen, tussen Vlamingen en Franstaligen, maken goed bestuur onmogelijk. De begroting 2009 hangt met haken en ogen aan mekaar en moet in januari opnieuw bekeken worden. Een evenwichtige inschatting is evenwel belangrijk, want de sociale partners vragen geld aan de federale regering om een nieuw loonakkoord mogelijk te maken. Vooral CD&V en Open VLD vrezen echter dat het plan een te grote hap uit de schatkist zal nemen. De kostprijs wordt immers geraamd op 1,5 miljard euro per jaar en in dat geval blijft er geen geld meer over voor een eigen economisch herstelplan.
SP-a en PS-ministers praten over werkgelegenheid en doen voorstellen om de werkgelegenheid in beide landsdelen te verbeteren. Zij pleiten voor de overheveling van de hele begeleiding en actieve opvolging van de werkzoekenden naar de deelstaten. Ook de responsabilisering van de deelstaten staat in het akkoord. Deelstaten die veel werkzoekenden aan het werk helpen, moeten daarvoor beloond worden. Prompt worden ze door Joëlle Milquet (CdH) teruggefloten. Elke voorzichtige poging om meer bevoegdheden te geven aan de deelstaten, wordt door Milquet afgeblokt.

In de Vlaamse pers verscheen vorige week een oproep aan onze politici om te blijven ijveren voor een vredesmacht in Oost-Congo en op die manier te trachten een einde te maken aan het humanitaire drama daar. Er bestaat echter weinig Europees enthousiasme om aan een risicovol Afrikaans avontuur te beginnen. Minister Karel De Gucht probeert nochtans de Europese landen in beweging te krijgen, dit keer met de steun van bijna alle politieke partijen en op uitdrukkelijke vraag van VN-baas Ban Ki-moon. Al jaren horen we schrijnende verhalen over wat er misloopt in onze voormalige kolonie. Reportages tonen hallucinante getuigenissen over hoe verkrachting als een vreselijk wapen van terreur gebruikt wordt. Oost-Congo is niet de enige plek in Afrika waar de burgerbevolking het hard te verduren krijgt. In Somalië blijft de dodelijke chaos totaal en hebben piratenbendes vrij spel. Er is de hel van Darfur, waar de gruwel onbeperkt aanhoudt. Ook Zimbabwe is op een donker dieptepunt aanbeland, nu er een cholera-epidemie uitgebroken is. De tragische implosie van Zimbabwe is helaas een goed voorbeeld van de Afrikaanse onmacht om de problemen aan te pakken.

Op 10 december is het juist 60 jaar geleden dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd ondertekend. Een recente peiling toont aan dat de Vlaming de mensenrechten een warm hart toe draagt. In Vlaanderen is er op juridisch vlak heel veel verworven. Maar in vele landen worden de rechten van de vrouwen en kinderen nog met de voeten getreden. Vooral in oorlogsgebied neemt men het met de rechten van de mensen niet zo nauw. Zoveel ellende grijpt ons naar de keel. We voelen ons dikwijls onmachtig tegenover zoveel onrecht.

En toch is niet alles somber. Hier bij ons in Vlaanderen zijn vele mensen bezig om het leed van anderen te verzachten. ‘Den Durpel’, een ontmoetingsplaats voor wie die het sociaal isolement wil doorbreken en actief wil deelnemen aan het maatschappelijk leven, is genomineerd voor de Oost-Vlaamse Pluim. Welzijnsschakels helpen kansarmen de moeilijke kerstdagen door te komen. Het VLOS steunt asielzoekers. Behoeftigen kunnen bij het OCMW om steun, …. En wij kunnen ons steentje bijdragen door in de Wereldwinkel binnen te lopen. De producten die daar verkocht worden, bezorgen de producenten een eerlijke boterham. Dit is de echte boodschap van Kerstmis. Beste lezer, de Reynaertredactie wenst jou en je familie in ieder geval ‘een Zalig kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar’.

(bron: de reynaert - 26ste jaargang nr 4 - Winter 2008)