Annemie Charlier


Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/SingleArticle.php on line 95

Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/Item.php on line 68

08/02/2005

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is net zo moeilijk aan buitenlanders uit te leggen als de vroegere strijd in Voeren. Het lijkt een pietluttigheid, maar het is een gemaskeerde duivel. Regeringen vallen over horzels, niet over grote vraagstukken. Het dossier is een bewijs van de stelling: als Vlamingen onderhandelen met Franstaligen winnen de Franstaligen. Hoe komt dat?

Het is opvallend hoe vaak Franstalige politici, in het bijzonder de PS, hun zin doordrijven terwijl ze de mindere zijn. Vlaanderen heeft een demografisch overwicht. Vlaanderen zorgt voor het leeuwendeel van het Belgische BNP. Zowel Wallonië als Brussel zijn met een werkloosheid van twintig procent economisch geen levensvatbare entiteiten. Een argeloze buitenstaander zou denken dat Vlaamse politici het voor het zeggen hebben. Niet dus.

Franstalige hoogmoed

Een deel van de verklaring zit in de psychologie van België. Franstalige politici gedragen zich als spreekbuizen van een culturele meerderheid, terwijl ze een minderheid vertegenwoordigen. Vlaamse politici gedragen zich als vertegenwoordigers van een verdrukte minderheid terwijl ze de meerderheid zijn. De Franstalige politici weten dat en gebruiken het mentale overwicht. Vlaamse politici verschijnen bij voorbaat als geslagen hond en keren huiswaarts met een kaakslag.

De culturele suprematie van Franstalige politici geeft hen het gevoel dat ze mogen doen wat ze willen. Aan Vlaanderen hebben ze geen enkele boodschap. Toen onlangs premier Verhofstadt de taaie prins Filip kapittelde wegens zijn opmerkingen over het Vlaams Belang, verklaarde vice-premier Onkelinx dat ze
het volledig eens was met de prins. Als een VLD-minister dat zou hebben gezegd, zou Verhofstadt hem nog diezelfde dag uit de regering kieperen. Maar
Onkelinx krijgt altijd haar zin, slijmend of schreeuwend.

Een ander voorbeeld is de Franstalige minister van Sport Claude Eerdekens (PS), de voormalige PS-fractieleider in de Kamer. Enkele jaren geleden riep hij in de Kamer, kort nadat hij een goede pousse café had genuttigd, dat Wallonië zich het best zou aansluiten bij Frankrijk. De taaie leden van de koninklijke familie sloegen stijl achterover want een kopstuk van de PS kondigde het einde van België aan. De PS is de beste vriend van Laken dat binnen de paleispoorten weliswaar rechts is, maar daarbuiten links. Eerdekens, tevens burgemeester van Andenne, bleef gewoon zitten.

Vervolgens maakte hij met een kamerdelegatie een reis naar de VS. Eerdekens verliet de delegatie en dook het nachtleven van New York in. Wellicht is voor hem het vertier in Andenne en omstreken gratis, maar in New York moet je daar niet mee aankomen. Eerdekens maakte kennis met Amerikaanse buitenwippers en keerde terug met twee blauwe ogen waarna hij weken niet in de Kamer verscheen. In de Waalse pers geen woord. Maar een man die zichzelf niet kan besturen, kan ook geen land besturen.

Eerdekens wel, en werd bevorderd tot minister van Sport. Na een tennistoernooi in Charleroi beschuldigde hij vroegtijdig een Russische speelster van dopinggebruik. Bij nader inzien bleek het om een hoestmiddel te gaan. Eerdekens kreeg de Internationale Tennis Federatie over zich heen, een schadeclaim aan zijn broek terwijl Charleroi (en Antwerpen) nu een tennistoernooi met topspelers wel op zijn buik kan schrijven. Eerdekens zei te handelen ter wille van de transparantie. Maar het enige dat bij hem transparant is, is de jeneverfles.

Het gevolg van ongestrafte hoogmoed is dat Franstalige politici dingen gedaan krijgen zonder compensatie. Zo werd de tabakswet gewijzigd om het racecircuit van Francorchamps ter wille te zijn. Zo werd de uitbreiding van DHL gefnuikt omdat de Brusselse regering niet meer vluchten wilde toestaan. Zo werd de wapenwet geregionaliseerd om FN wapens te laten exporteren. En in dat stramien zal ook voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde "een
prijs" worden betaald. Zoniet, valt de regering.

Vlaamse wendbaarheid

In het spiegelbeeld van vasthoudende Franstalige politici staan de zwakke evenknieën van de Vlaamse. Vlaamse politici ("verenigd" in een zogenoemd
Vlaams Front) onderhandelen, maar calculeren het verlies al in. De hamvraag is enkel: wie krijgt de schuld? Zij onderhandelen als het ware tegen elkaar. Het doel van de partijen van de meerderheid is de zwartepiet neer te leggen bij de federale oppositiegroep Vlaams Kartel. Men kan niet (of durft) niet op tegen de Franstaligen, dus wordt de zondebok gezocht in eigen kring. De Franstalige partijen zien dat en rekenen hun winst alvast uit.

Tegenover de Franstalige hardheid staat de Vlaamse wendbaarheid. Veel Vlaamse politici missen politieke ruggengraat. Ze draaien snel bij om hun positie te behouden. Een goed voorbeeld is Spirit-kopstuk Geert Lambert, tevens ondervoorzitter van de Kamer. Hij diende een wetsvoorstel in ten behoeve van een referendum over de Europese grondwet. Hij verdedigde het met verve als bewijs van directe democratie. Maar onder druk van de machtige socialisten, zijn kartelgenoten, trok hij zijn eigen voorstel weer in. Als er ooit een Nobelprijs voor kazakdraaiers komt, kan Lambert rekenen op een kansrijke nominatie. De enige concurrent is zijn politieke baas, Bert Anciaux, die van de ene ministerpost naar de andere huppelt.

Wendbaarheid grenst soms aan zelfverloochening, zoals bij de senatoren Lionel Van Den Berghe (Spirit) en senator-priester Staf Nimmegeers (SP.A). Zij stemden voor de regionalisering van de wapenexport die de Franstaligen eisten ten behoeve van FN in Herstal.

Van den Berghe heb ik ooit bezig gehoord als voorzitter van het IJzerbedevaartcomité in Diksmuide. Hij riep op tot vrede onder het monument "Nooit meer Oorlog". En toch bevordert hij de wapenexport. Staf Nimmegeers pleit in zijn geschriften en vanaf de kansel voor vrede. Maar in de Senaat stemt hij voor oorlog. Een politicus die zich ook beroept op zijn priesterschap moet weten dat als hij faalt, hij niet alleen faalt als politicus maar ook in het aangezicht des Heren. In de "prille democratie" Nepal is deze week een staatsgreep gepleegd met FN machinegeweren. Heren predikers, slaap u nog zacht?

Roepen bij de bierpomp

Franstalige media doen het voorkomen dat Franstalige partijen de redders zijn van België en dat Vlamingen spelbrekers zijn. Dat is niet waar. België kan mede zijn 175ste verjaardag vieren door toedoen van Vlaamse politici die dapper roepen bij de bierpomp maar die niet verder komen dan "onverwijlde" ultimatums en desnoods twee keer betalen. Welk ander volk zou zoveel geduld hebben?

Derk Jan Eppink (De auteur is een Nederlands schrijver en publicist in Brussel)