Annemie Charlier


Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/SingleArticle.php on line 95

Notice: Undefined offset: 1 in /home/annemiec/public_html/templates/annemiecharlier3/library/Artx/Content/Item.php on line 68

26/11/2007 

Onder dit motto worden de N-VA-leden opgeroepen om te participeren aan de interne partijverkiezingen. Elke drie jaar worden op die manier de besturen van de afdelingen, arrondissementen, provinciale structuren en partijraad vernieuwd.

Elke keer opnieuw moet je je als bestuurslid afvragen of je de volgende drie jaar opnieuw meedoet, of je dezelfde energie kan opbrengen om je partij vooruit te helpen. Want daar draait het om. Je partij mee vorm geven, de lijnen helpen uitzetten en met je enthousiasme anderen overtuigen.

Ik ben al 30 jaar politiek actief. Ik kreeg de politieke microbe immers van thuis mee. Mijn moeder stond meer dan 1 keer op een VU-lijst. In het begin werkte ik enkel in de Belseelse afdeling, wegens een druk gezins- en beroepsleven. Vier kinderen opvoeden en voltijds lesgeven vraagt enorm veel energie. Ik was ook geëngageerd in de ouderraad van de school van onze dochters. Ik engageerde mij in het COC, de Christelijke onderwijsvakbond en werd schoolafgevaardigde om de belangen van mijn collega’s te verdedigen. Politiek werd stilaan een belangrijke drijfveer van mijn handelen en ik werd ook lid van het arrondissementeel bestuur en van de partijraad. Ik was ook zes jaar voorzitter van de VU-afdeling Sint-Niklaas.

In 2001 werd ik gemeenteraadslid in Sint-Niklaas in opvolging van Nelly Maes, die koos voor het Europees parlement. Na de splitsing van de Volksunie koos ik voor de N-VA, geen twijfelen aan! Samen met Lieven Dehandschutter verdedigde ik de N-VA ideeën vanuit de oppositie in de gemeenteraad. In 2003 haalde ik voor de N-VA op de senaatslijst 8205 stemmen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 werd ik tot mijn groot spijt net niet herkozen. Ik ben echter niet uitgeblust of verbitterd. Nieuwe uitdagingen ga ik graag aan.

N-VA-vrienden vroegen mij om mijn kandidatuur in te dienen voor provinciaal voorzitter. In oktober 2007 werden op de partijraad de statuten aangepast en werd het provinciale niveau opgewaardeerd. Het provinciaal werkingsniveau wordt gecoördineerd door een overlegcomité, waarvan de voorzitter verkozen wordt door de ledenvergadering.

Ik sta volledig achter de werking van een provinciaal niveau. In het verleden heeft een tekort aan overleg en werking een schaduw geworpen op de interne verstandhouding tussen de arrondissementen. Het is de taak van de provinciale voorzitter om de verschillende meningen met elkaar te verzoenen in het belang van de partij. Hij of zij moet bruggen bouwen tussen de arrondissementen en het partijbestuur. Het provinciaal overleg moet focussen op de toekomst en op samenwerken.

Dit is een houding die ik al jaren koester. Ik was lid van het VNJ in de jaren 70 en daar heb ik leren samenwerken met mensen uit heel Oost-Vlaanderen. Dit was nodig uit puur zelfbehoud. Zonder gezamenlijke initiatieven konden wij niet overleven tussen de grote jeugdverenigingen. Uit die periode houd ik niet alleen mijn echtgenoot over, maar vele vrienden en heel wat contacten in Oost-Vlaanderen. Deze kunnen mij als provinciaal voorzitter van pas komen.

Als hoofdafgevaardigde van het COC heb ik leren overleggen en besprekingen voeren met mede en tegenstanders om tot een werkbaar resultaat te komen in het voordeel van de school, leerkrachten en leerlingen. Ook deze vaardigheid kan ik als provinciaal voorzitter gebruiken.

Ik ben sinds september ter beschikking gesteld en heb dus tijd om mij in te zetten voor de taak als provinciaal voorzitter. Ik neem mij voor om de verschillende arrondissementen te bezoeken, te kijken hoe de werking er verloopt. Kortom tijd en energie te steken in de uitbouw van het provinciaal niveau om tegen de verkiezingen van 2009 met een sterke lijst naar de kiezer te gaan.